Spisy listopadowe

1. Ilona Wiśniewska - Białe. Zimna wyspa Spitsbergen
2. Robert J. Szmidt - Łatwo być bogiem
3. Jo Walton - Wśród obcych

I ciągle widzę ich twarze ...

Kochany Panie,

I ciągle widzę ich twarze,
ustawnie w oczy ich patrzę -
ich nie ma - myślę i marzę,
widzę ich w duszy teatrze.

Teatr mój widzę ogromny,
wielkie powietrze przestrzenie,
ludzie je pełnią i cienie,
ja jestem grze ich przytomny.

Ich sztuka jest sztuką moją,
melodię słyszę choralną,
jak rosną w burzę nawalną,
w gromy i wichry się zbroją.

W gromach i wichrze szaleją
i gasną w gromach i wichrze -
w mroku mdlejące i cichsze -
już ledwo, ledwo widnieją -
znów wstają - wracając ogromne,
olbrzymie, żyjące - przytomne.

Grają - tragedię mąk duszy
w tragicznym teatru skłonie,
żar święty w trójnogach płonie
i flet zawodzi pastuszy.

Ja słucham, słucham i patrzę -
poznaję - znane mi twarze,
ich nie ma - myślę i marzę,
widzę ich w duszy teatrze!

6-ego sierpnia 1904 

Stanisław Wyspiański, Poezje
Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1969

Wyczytane

"Biblioteki to cudowne miejsca. Są nawet lepsze od księgarń. Księgarnie zarabiają na sprzedaży książek, a biblioteki wypożyczają je z dobroci serca"

Jo Walton, Wśród obcych 
Wydawnictwo Akurat 
Warszawa 2013

Spisy październikowe

1. Andrzej Sapkowski - Ostatnie życzenie
2. Gulierrmo del Toro, Chuck Hogan - Wirus
3. Orson Scott Card - Mówca umarłych
4. Cormac McCarthy - Droga
5. Daniel H. Wilson - Robokalipsa
6. Jerzy Pilch - Wiele demonów
7. William Gibson - Światło wirtualne

Wyczytane

"Ciemność nie jest problemem. Problemem jest samotność w ciemności".

Ilona Wiśniewska, Białe. Zimna wyspa Spitsbergen
Wydawnictwo Czarne, seria Reportaż 
Wołowiec 2014

Jan Lechoń

Modlitwa

Gwiazd siewco i księżyców, co w eterze wiszą,
O! Panie nad deszczami i Panie nad skwarem!
Porównaj nas zmęczonych z milczącym obszarem,
Niebiosa ku nam nachyl i napój nas ciszą.

O! utop nas w Twych światów bezmiernej głębinie,
Posrebrzaj nas jak gwiazdy, rozpuszczaj jak morze,
Nalewaj nas powietrzem w błękitne przestworze,
Nastrajaj nas jak echo i słuchaj, jak ginie.

Bladym uczyń nas rankiem, wschodzącym na niebie,
Obłokiem, co w południe leniwo przepływa,
Woalem czarnej nocy, co ziemię nakrywa -
Oswobódź nas od duszy i wybaw od siebie.

Przypisane Karolowi Hubertowi Rostworowskiemu

Jan Lechoń, Poezje 
Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1973

Seria Grozy Państwowego Instytutu Wydawniczego

01. Czarny pająk. Opowieści niesamowite z prozy niemieckiej
02. Historie osobliwe i fantastyczne. Nowela francuska od Cazotte'a do Apollinaire'a 
03. Smutny kos. Opowieści niesamowite i osobliwe z prozy niderlandzkiej 
04. Opowieści niesamowite. Groza i niesamowitość w prozie rosyjskiej XIX i początku XX wieku
05. Ballada o Narayamie. Opowieści niesamowite z prozy japońskiej 
06. Jules Barbey d'Aurevilly - Diable sprawy 
07. Teofil Gautier - Stopa mumii i inne opowiadania fantastyczne 
08. Hugh Walpole - Wizerunek człowieka rudego 
09. Ann Radcliffe - Tajemnice zamku Udolpho (dwa tomy)

Biblioteka Grozy wydawnictwa C&T

01. Howard Phillips Lovecraft - Zew Cthulhu
02. Montague Rhodes James - Opowieści starego antykwariusza
03. Algernon Blackwood - Wendigo i inne upiory
04. Mary Eleanor Wilkins Freeman - Zagubione duchy
05. John Connolly - Nokturny
06. Arthur Machen - Inne światy
07. Edith Wharton - Duchy i ludzie
08. Ray Bradbury - Październikowa kraina
09. William Hope Hodgson - Tropiciel duchów
10. Montague Rhodes James - Opowieści o duchach
11. Howard Phillips Lovecraft - Przypadek Charlesa Dextera Warda
12. Bram Stoker - Gość Draculi
13. Joseph Sheridan Le Fanu - Duch pani Crowl
14. Howard Phillips Lovecraft - Kopiec
15. Robert W. Chambers - Król w żółci
16. Howard Phillips Lovecraft - W poszukiwaniu nieznanego Kadath
17. Elisabeth Gaskell - Niesamowite historie

Konstandinos Kawafis

Pierwszy stopień 

Teokrytowi skarżył się pewnego dnia
młody poeta Eumenes:
"Już dwa lata minęły, odkąd piszę,
a skończyłem tylko jedną idyllę.
To jedyne moje dzieło dokonane.
Niestety, jakże wysokie są schody Poezji.
A z tego pierwszego stopnia, na który wszedłem,
nigdy nie zdołam, nieszczęsny, wspiąć się wyżej."

Na to Teokryt: "Takie słowa
niegodziwe są i bluźniercze.
Jeśli jesteś choćby na najniższym ze wszystkich stopni,
powinieneś być dumny z tego i szczęśliwy.
To nie tak łatwo wejść i tu, gdzie wszedłeś;
to, czego dokonałeś, już wspaniałą jest rzeczą.
Nawet ten pierwszy stopień
wysoko jest wydźwignięty nad pospolity świat.
Zanim postawi się nogę na tym stopniu,
trzeba zasłużyć na to, by się stać
obywatelem republiki myśli.
A to jest trudna rzecz i niezwyczajna,
obywatelstwo tego miasta uzyskać.
Tam na agorze stajesz przed Prawodawcami,
których nie okpi żaden awanrurnik.
To nie tak łatwo wejść i tu, gdzie wszedłeś,
to, czego dokonałeś, już wspaniałą jest rzeczą."

Konstandinos Kawafis, Wybór wierszy
Tłumaczył Zygmunt Kubiak 
Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1978

Ostatnie życzenie

"Później mówiono, że człowiek ów nadszedł od północy, od Bramy Powroźniczej. Nie był stary, ale włosy miał prawie zupełnie białe. Kiedy ściągnął płaszcz, okazało się, że na pasie za plecami ma miecz. Nie było w tym nic dziwnego, w Wyzimie prawie wszyscy chodzili z bronią, ale nikt nie nosił miecza na plecach niby łuku czy kołczana. Białowłosego przywiodło do miasta królewskie orędzie: trzy tysiące orenów nagrody za odczarowanie nękającej mieszkańców Wyzimy strzygi. Takie czasy nastały. Dawniej po lasach jeno wilki wyły, teraz namnożyło się wszelakiego paskudztwa – gdzie spojrzysz, tam upiory, strzygi, bobołaki plugawe, bazyliszki, diaboły, żywiołaki, wiły i utopce. Tu nie wystarczą zwykłe czary ani osinowe kołki. Tu trzeba profesjonalisty".*

Zastanawiam się, jak napisać o książce która należy do klasyki polskiej literatury fantastycznej. Wprawdzie jestem dopiero po pierwszym tomie opowiadań, ale chyba wielu czytelników wie, że cykl wiedźmiński jest kultowy. Można byłoby w tym miejscu dodać jeszcze inne  ochy i achy, wydaje mi się jednak, że to by książce tylko umniejszało. Andrzej Sapkowski w opowiadaniach jest bardzo konkretny, nie szczypie się ze swoimi bohaterami, przewrotnie wplata w swoje historie baśnie, bawi się wydarzeniami. Książkę czyta się bardzo przyjemnie, strona leci za stroną i nie wiadomo, kiedy czas tak szybko nam umknął. Mogę też napisać, że jest to książka, której nie powinno czytać się w komunikacji miejskiej ponieważ wybuchy śmiechu są gwarantowane, tak jak i dziwny wzrok towarzyszy podróży. Chciałabym jednak dodać, że w tej historii nie tylko o dobrą zabawę chodzi.

Zastanawiam się, czy mogłabym wybrać jedno opowiadanie, które mnie oczarowało najbardziej. Po czasie byłoby to chyba "Na krańcu świata" z Diabołem na czele. Jest bardzo śmiesznie i bardzo smutno. Widzimy świat, który znika i już nie wróci nigdy do tego, co było kiedyś.

Sprawdzałam sobie różne opinie o książce i chyba mogę powiedzieć, że po historię wiedźmina może sięgnąć każdy miłośnik dobrej literatury, bez względu na to, czy lubi fantastykę czy nie. Naprawdę warto przynajmniej spróbować.

Andrzej Sapkowski, Ostatnie życzenie

Wydawnictwo superNova

Warszawa, 2010 

* Opis został pobrany ze strony lubimyczytac.pl 

Trzeba potłuc sobie paluchy

"Szczęście wymaga dyscypliny. Żeby w ogóle dojść do poziomu sztuki, trzeba się nauczyć robić rzeczy proste. I umieć cieszyć samym procesem. Żeby coś wyrzeźbić, trzeba nauczyć się trzymać dłuto i młotek, trzeba się pobrudzić, potłuc sobie paluchy. Każde marzenie składa się z czynności z nim niezwiązanych. Ta świadomość jest bezcenna. To podstawa sukcesu. Jeśli chcemy się czymś zająć na serio, dyscyplina i akceptacja, trwanie w dyskomforcie, ciekawość procesu, szacunek do siebie i swoich emocji są niezbędne. Samo zapatrzenie w cel nie wystarczy".

Małgorzata Marczewska 
Wywiad dla Zwierciadła 2013